Het geheim van 30 kilo afvallen

Ik was nooit echt slank. Als tiener en twintiger niet  dik, wel fors - thuis werd ons geleerd goed dóór te eten. Mijn ouders hadden de hongerwinter meegemaakt...

Na mijn dertigste, na de geboorte van mijn kinderen,  begon ik echt aan te komen, ieder jaar een paar pondjes erbij, en na m’n veertigste ging het helemaal snel. Ik dacht, het zal wel door de overgang komen.

Als ik heel erg mijn best deed kon ik een paar kilo kwijtraken, maar het bleef er nooit lang af. Ik vond het niet leuk om te zwaar te zijn, maar ook geen al te groot probleem, ik was zo'n typische gezellige dikkerd. Sigaretje op z'n tijd, regelmatig een wijntje, lekker wat toastjes of wat kaas bij de film 's avonds.

 

In oktober vorig jaar kreeg ik de schrik van mijn leven: mijn huisarts vertelde me dat mijn nieren niet meer goed werkten. Ik had al een tijd een te hoge bloeddruk, en ondanks dat ik daarvoor al jaren medicijnen slikte  waren mijn nieren daardoor aangetast. Ik kreeg extra medicijnen voorgeschreven, moest zoutarm gaan eten, en, zo voegde hij er weinig vleiend aan toe "Je zou ook écht wat kilo's kwijt moeten raken, je lijf heeft het veel te zwaar zo. Je mag best wat beter voor jezelf zorgen. Trouwens, je róókt toch zeker niet?".

Het probleem met nieren is dat die niet meer genezen; wat stuk is, is stuk. Ik zou dus het roer om moeten gooien om te voorkomen dat het erger zou worden.

 

Omdat ik na al die jaren van langzaamaan dikker worden wist dat ik dat niet in m’n eentje ging redden zocht ik hulp bij een diëtiste. Ik bleek maar liefst 110 kilo te wegen, bij mijn lengte zou ik onder de 80 kilo moeten zitten. Dat was erger dan ik gedacht had (ik woog me al jaren niet meer). De diëtiste stelde vast dat ik heel erg veel vocht vasthield; dat kwam dus door die slecht werkende nieren. Zij adviseerde maaltijdvervangers. Dagelijks verving ik ontbijt en lunch door EQ3 producten ('s-ochtend nam ik magere yoghurt met vanillepoeder en 's-middags op mijn werk een kaasreep); voor het avondeten moest ik zelf aan de slag om een groenterijke, zout- en calorie-arme maaltijd te maken. Daarvoor kreeg ik van haar aanwijzingen en tips.

 

En het EQ3 systeem werkte.

Ik had het in zekere zin gemakkelijk omdat ik in het begin al dat vocht kwijtraakte dat mijn nieren vast hadden gehouden, de weegschaal gaf dus een steeds wat lager gewicht aan. Dat motiveert natuurlijk geweldig. Maar mijn dietiste kon vaststellen dat ik óók daadwerkelijk vet verloor - en gelukkig weinig spiermassa. Ik was in november al een kledingmaat kleiner, en tot mijn grote blijdschap daalde ook mijn bloeddruk, zodat ik al na vijf weken een lagere dosis medicijnen kreeg. Dat was een enorme opsteker. Daarna ging het natuurlijk niet meer zo snel, maar ik blééf afvallen. Dat wil zeggen, vet verliezen. Na drie maanden kon de dosis medicijnen alweer verlaagd worden.

Uiteindelijk ben ik in iets meer dan een half jaar dertig kilo afgevallen. Dertig! Dat had ik nóóit voor mogelijk gehouden! En, voor mij even belangrijk: ik slik géén bloeddrukmedicijnen meer, mijn arts is supertevreden.

Ik draag kledingmaat 40 in plaats van (X)XXL en krijg links en rechts complimenten. Ik ben enorm trots op mezelf. En wat ik nog bijna zou vergeten, ik ben óók gestopt met roken en drink veel minder alcohol dan vroeger. Ik durf van mezelf te zeggen dat ik bewust en gezond leef.

 

Wat is nu het geheim van dat succes?

Ik denk dat het erom draait dat je "afkickt" van eten. Eten was voor mij  een verslaving. Of in ieder geval zo'n ingesleten gewoonte dat ik er niet vanzelf mee op kon houden. Ik wist heus wel wat gezond eten was en wat niet. Maar als ik na het avondeten de borden afruimde kon ik het niet laten om de stukjes vlees die de kinderen hadden laten liggen in mn mond te stoppen. Met wat saus natuurlijk. Weggooien was immers zonde. En dan had ik tijdens het koken al flink "voorgeproefd". En een uur na de avondmaaltijd had ik alweer "honger", dan was het tijd voor iets lekkers. Als er op mijn werk iets te vieren was stond ik steevast vooraan. Gezellig! Een stukje taart moest  toch zeker kunnen; hoe vaak is er nou iemand jarig (antwoord: iedere week wel iemand).

Ik was dan misschien niet fysiek verslaafd, maar wel psychisch verslaafd; op de een of andere manier had ik altijd het gevoel dat ik iedere mogelijkheid om iets te kunnen eten ook moest pakken. Of dat door mijn opvoeding kwam, of aangeboren is weet ik niet, maar dat gevoel dat je MOET eten wanneer de mogelijkheid zich voordoet, dat hebben méér mensen in mijn directe familie. "Nee" zeggen voelde voor mij heel erg raar. Tegennatuurlijk.

 

Wanneer je wekenlang op een totaal andere manier met eten bezig bent, verdwijnt die verslaving stukje bij beetje. Je weet van dag tot dag wat je wanneer zult eten, dus je denkt niet (zoveel meer) aan eten.

 

Mijn diëtiste Olivia was een grote steun. Zij leerde me iets waar ik nooit eerder over na had gedacht, namelijk dat het gevoel van "trek hebben" iets is dat je als het ware kunt koesteren. Als je lichaam aangeeft dat het wel weer iets zou lusten, maar je geeft daar niet aan toe, dan geeft dat een bepaald soort tevredenheid of trots. En, heel belangrijk, je leert dat dat gevoel overgaat. Omdat je een medisch verantwoord systeem volgt wéét je dat dat hongergevoel niet "echt" is, je komt immers niets tekort, integendeel. Ik leerde dat mijn hongergevoel puur een zaak van de klok en van gewoonte was: honger zit tussen je oren. Je kunt dat overwinnen.

Nog steeds krijg ik, wanneer ik iets eet - en vooral wanneer ik iets zoets eet - trek in méér. Eten wekt bij mij nog altijd zin in méér eten op. Maar inmiddels weet ik dat dat na vijftien, hooguit twintig minuten, weer wegtrekt. Zonder het EQ3 systeem had ik dat denk ik niet geleerd.

 

Ben ik nu voor altijd uit de gevarenzone? Echt niet. Eten is en blijft een lastig iets. Ik ben in etappes gestopt met EQ3, en zit midden in het proces van "gewoon" gezond eten. Ik mag af en toe een koekje of een handje ongezouten noten. Maar nog altijd roept het eerste koekje een bijna onbedwingbare "honger" in nóg tien koekjes op. En ik heb ook al wel eens een hele zak noten leeggegeten toen ik een "handje" wilde nemen. Huppa, meer dan duizend calorieën. En vanwege die rare nieren van mij kan ik wanneer ik per ongeluk wat zout binnen krijg - wat verdorie letterlijk overal in zit, en in véél te hoge doses - in korte tijd een kilo per dag (!) aankomen.

Maar het grote verschil met "vroeger" is dat ik vertrouwen in mezelf heb gekregen en in mijn eigen vermogen om niet te bezwijken. Ik raak niet meteen in de put als ik wat aankom, maar eet een paar dagen wat extra (groene) groenten in plaats van andere tussendoortjes.

Ik hang geen rare theorieën meer aan over van welke voedingsmiddelen je dik wordt. Da's allemaal flauwekul, je wordt dik van teveel calorieën (en wanneer je zoals ik een neiging tot vocht vasthouden hebt, van zout) ongeacht waar die inzitten. Heel simpel. En als je dan wilt afvallen, dan moet je minder eten - en ondertussen zorgen dat wát je eet goed voor je is, zodat je geen loze calorieën binnen krijgt. Ik mijd suiker omdat dat méér dan al het andere eten bij mij die "meer-eet-reflex" opwekt. Groente en granen zijn als je beter leert proeven ook zoet! Ik ben in de weer met allerlei kruiden(mengsels) en vind dat ik doorgaans lekker eet. Ik ben tevreden met mijn eetpatroon, terwijl ik denk ik de helft binnen krijg van wat ik vroeger allemaal verstouwde. Ik mis Franse kaas en Spaanse worst. Maar die mag ik niet vanwege het zoutgehalte, en dat geeft toch een ander gevoel dan dat ik mezelf dat lekkers ontzeg "alleen maar om af te vallen". Ik eet nu groentechips, lekker hoor! Of, gewoon niets... ik hoef, en dat is de grootste winst, niet meer per se iets te eten om het leuk of gezellig te hebben.

 

Ik hoop nog een paar kilo af te vallen. Het heeft geen haast, maar het lijkt me zo leuk om te kunnen zeggen dat ik één derde van mijn oude gewicht kwijt ben geraakt.

Ik ben voorzichtig begonnen met sporten. Daar had ik altijd een enorme hekel aan. Maar het blijkt niet zo erg wanneer je dertig kilo minder meezeult. Als je meer beweegt, kun je toch weer wat meer calorieen tot je nemen...  zolang je je in acht neemt. Het is allemaal een kwestie van balans. Een balans die ik zonder EQ3, en zonder mijn diëtiste, niet gevonden zou hebben.

 

===

Als ik dit lees schaam ik me er extra voor dat ik in twee weken vakantie fors ben aangekomen. Ik heb een opgezette buik en mn voeten puilden over mn schoenen toen ik thuiskwam. Twee weken in een strandhotel op een caribisch eiland (Jamaica) klinkt heel idyllisch en dat was het ook, maar nergens in de wijde omgeving was gezond eten te vinden. Vooral "amerikaans voer"; ik heb meer rijst en bonen gegeten dan me lief is - omdat het tenminste geen friet was. En veel te weinig groenten  - ik at bij  m’n tafelgenoten de groenten van hun bord, liever zij scheurbuik dan ik te dik haha!

Maar al met al was het eten niet best. En duidelijk veel te zout, dat kan ik inmiddels goed aanvoelen, ik zit letterlijk niet goed in mn vel.

Ik heb steeds een beetje hoofdpijn en weeg DRIEENTACHTIG kilo. En ik ging juist zo lekker...

Nou ja, ik put toch wel moed uit mijn eigen woorden hierboven: gewoon weer terug op een groenteregime. Of zal ik weer even aan de maaltijdvervangers, wat denk jij?

Anonieme Afslankster.